منابع آب آسیای میانه

به استثنای قزاقستان تقریباً همهٔ کشورهای آسیای مرکزی بطور کامل در حوزهٔ دریاچهٔ آرال قرار گرفته اند. صحراهای گستردهٔ قره و قزل قوم با جمعیت پراکنده بخش وسیعی از این منطقه را تشکیل می دهند. این بیابانها از سمت شمال و شمال غرب به رشته کوه های تین شن و پامیر که اکنون کانون اصلی آبگیری برای دو رودخانهٔ مهم یعنی آمودریا و سیردریا هستند منتهی می شود. آمودریا بزرگ‌ترین رودخانهٔ آسیای میانه از رشته کوه های پامیر سرچشمه می گیرد و در طول ۲٫۵۴۰ کیلومتر در تاجیکستان ، ازبکستان که مرز با افغانستان را تشکیل می دهد و ترکمنستان جریان یافته و در نهایت قبل از اینکه به جنوب آرال بریزد به ازبکستان بر می گردد. مقدار آب سالانهٔ این رودخانه بین ۹/۴۶ تا ۴/۱۰۸ کیلومتر مکعب در نوسان است و میانگین آن در حدود ۵/۷۸ کیلومتر مکعب است. آب این رودخانه به علت گل و لای زیادی که با خود حمل می کند بیشترین آلودگی را در میان آبهای جهان دارد.